bir insan sadece dini ilimlerle iştigal edip bilime önem vermezse bundan taassup meydana gelir.
Sadece bilim der ve dini ilimlerle bunu mezc etmezse yani harmanlayarak birleştiremezse buradan da tabiatperestlik çıkar.Yani doğaya tapmaya başlar.
En mükemmeli dini ilimlerle fennin ittihad ettirilmesidir.
Aristo,Eflatun, Sokrat,Pascal,Bernard Shawe, Mr. Karlayl vs. vs. gibi bir çok filozof ve bilim adamı tabiatı,doğayı incelerken bu nizam ve intizamın sahibini görmüş ve bulmuşlar.
Yani ;doğaya, tabita Allah' ı karıştırmayın mantığı mantıksızlık olur.Çünki;Bir iğne ustasız olmaz bir köy muhtarsız olmaz bir harf bile kâtipsiz olmaz iken nasıl olurda şu muntazam ve sistemli bir şekilde çalışan dünya kainat sahipsiz olur ve kendi kendine meydana gelir...Değil mi?
Görüldüğü gibi asıl bilimden şaşmak Allah ı inkar ile oluyor.
Her fen kendine mahsus dille Onu anlatıyor, belki de sevdiriyor.
Anlayana sivrisinek saz..........