Evet, nasılki, bir elmayı halkedecek; elbette dünyada bütün elmaları halketmeye ve koca baharı icad etmeye muktedir olmak gerektir. Baharı icad etmeyen, bir elmayı îcad edemez. Zira o elma, o tezgâhta dokunuyor.. Bir elmayı îcad eden, bir baharı îcad edebilir. Bir elma; bir ağacın, belki bir bahçenin, belki bir kâinatın misâl-i Mûsağğarıdır(küçük bir misali). Hem san'at itibariyle koca ağacın bütün tarih-i hayatını taşıyan elmanın çekirdeği itibariyle öyle bir hârika-i san'attır(sanat harikası) ki: Onu öylece îcad eden, hiçbir şeyden âciz kalmaz. Öyle de, bugünü halkeden, kıyâmet gününü halkedebilir ve baharı icad edecek, Haşrin icadına muktedir bir Zât(c.c.)olabilir.

Teşekkürler nuryolcusu.

İşimizi yaparken tabiatın güzelliklerini ve asıl yüzünü görmek ve düşünmek aklımıza gelmiyor. Siz hatırlatıyorsunuz. Tabiatın dilinden daha fazla güzellikler bekleriz.

Sn. nur yolcusu! mesajlarınızı ilgiyle takip ediyorum. Fakat söylemek isteneni anlamama rağmen kelimeleri tam bilmiyorum. Yine de çevremizde gördüğümüz olaylara iman gözüyle nasıl bakacağımızı bize anlatıyorsunuz. Örneğin bu mesajınızda semt pazarlarında çokça gördüğümüz, yediğimiz elmaya farklı bir gözle bakma olanağı sundunuz.
Teşekkür ederim. saygılarımla

ELMA İLE BİZE ANLATILAN MANA:
Meselâ, nasıl ki bir padişah-ı âli,(HAŞİYE) sana bir elmayı ihsan etse, o elmaya iki muhabbet ve onda iki lezzet var:

Biri: Elma, elma olduğu için sevilir. Ve elmaya mahsus ve elma kadar bir lezzet var. Şu muhabbet padişaha ait değil. Belki, huzurunda o elmayı ağzına atıp yiyen adam, padişahı değil, elmayı sever ve nefsine muhabbet eder. Bazan olur ki, padişah, o nefisperverâne olan muhabbeti beğenmez, ondan nefret eder. Hem elma lezzeti dahi cüz'îdir. Hem zeval bulur; elmayı yedikten sonra o lezzet dahi gider, bir teessüf kalır.

İkinci muhabbet ise, elma içindeki, elma ile gösterilen iltifâtât-ı şâhânedir. Güya o elma, iltifât-ı şâhânenin nümunesi ve mücessemidir diye başına koyan adam, padişahı sevdiğini izhar eder. Hem iltifâtın gılâfı olan o meyvede öyle bir lezzet var ki, bin elma lezzetinin fevkindedir. İşte şu lezzet ayn-ı şükrandır. Şu muhabbet, padişaha karşı hürmetli bir muhabbettir.

Aynen onun gibi, bütün nimetlere ve meyvelere zatları için muhabbet edilse, yalnız maddî lezzetleriyle gafilâne telezzüz etse, o muhabbet nefsanîdir. O lezzetler de geçici ve elemlidir. Eğer Cenâb-ı Hakkın iltifâtât-ı rahmeti ve ihsânâtının meyveleri cihetiyle sevse ve o ihsan ve iltifâtâtın derece-i lütuflarını takdir etmek suretinde kemâl-i iştah ile lezzet alsa, hem mânevî bir şükür, hem elemsiz bir lezzettir.

HAŞİYE:Bir zaman iki aşiret reisi, bir padişahın huzuruna girmişler, yazılan aynı vaziyette bulunmuşlar.

teşekkürler...

Evet, nasılki, bir elmayı halkedecek; elbette dünyada bütün elmaları halketmeye ve koca baharı icad etmeye muktedir olmak gerektir. Baharı icad etmeyen, bir elmayı îcad edemez. Zira o elma, o tezgâhta dokunuyor.. Bir elmayı îcad eden, bir baharı îcad edebilir. Bir elma; bir ağacın, belki bir bahçenin, belki bir kâinatın misâl-i Mûsağğarıdır. Baharı icad edecek, Haşrin icadına muktedir bir Zât olabilir.

Her şey'i yapamayan hiçbir şey'i yapamaz ve birtek şey'i halkeden, her şey'i yapabilir. Hem eşyanın îcadı birtek Zâta verilse, bütün eşya birtek şey gibi kolay olur.

doğru. ve düşünürsek,yaradanın kabiliyetinin muhteşemliği, örnekle çok güzel anlatan bir yazı . teşekkürler.
yalnız yazının sanki bir yerden alınmış gibi bir dili var . eğer öyle ise ,kaynağınıda bilsek daha iyi olur kanaatindeyim .

Evet Seyyah yazı alıntı ise kaynak vermeniz daha iyi olur .Elma yaradılışı itibari ile bize,kendini yaratanın ,bu elmayı yiyecek olanın da bütün ihtiyacını biliyor demektir.Çünkü rengi gözümüze,sertliği dişimize,tadı dilimize vb gibi uygun olarak yaratılmış.Demek Elmayı yaratan onu yitecek olanı da o yaratmış.

Hatırlatmalarınız için ben de sizlere teşekkür ederim.