Hayat bir tesanüttür, dayanışmadır.
Kainat(evren)bu esas üzerine kurulmuştur.
Küçüklüğümden beri hep "Büyük balık,küçük balığı yutar" sözünü işitirdim.Öncleri mantıklı gibiydi.Fakat sonraları çevremde hasbi tefekkürlerim neticesi,kafamda acaba soruları oluşmaya başladı.
Kainatta sadece fıtratını bozmuş canavar ruhlu insanlar ve yine fıtratını su istimal eden canavar hayvanlar mı vardı.
Hayat bir cidal,çarpışmak mı?
Ben kesinlikle böyle düşünmüyorum.
Ya nasıl düşünüyorsun diyebilirsiniz.
Gıdalar midemizin yardımına, güneş güzümüzün imdadına koşup dururken, ayrıca şu hayatımız organlar ve duygular arasındaki çok hassas yardımlaşmanın bir sonucu olarak devam ederken hayatı mücadele saymak ahmakane bir hüküm olur.

Sadece bunlar mı?

Bulutlar(yağmurlar) bitkilerin, bitkiler hayvanların,hayvanlar insanların imdadına koşmuyor mu..?

Gıdalar alyuvarlara binip hücrelerin yardımına koşuyor...
Hava zerreleri akciğerlerin imdadına koşup nüfuslara nefes veriyor.
Akyuvarlar vücudumuzun savunmasını canla başla yapıyorlar.
Belki de en güzeli latifi, anaların şefkatleriyle yavrularının imdadına yetiştirilmeleri...
Aklımıza yüzlerce misal gelebilir.
İşte bunun için hayat bir tesanüttür,birbirinin yardımına koşmaktır,koşturulmaktır.

İnsanlardan bahsederken, hakiki insanların hayatından,konumuzla ilgili olrak bir kıssa anlatmak istiyorum:
Huzeyfetu’l-Adevî anlatıyor: “Yermük harbinde amcamın oğlunu bulmak için yaralılar arasında dolaşıyordum. Yanımda da bir miktar su vardı. Kendi kendime: ‘eğer rastlarsam ona su verir, yüzünü silerim.’ diye düşünüyordum. Bir de baktım ki onun yanındayım. Kendisine:

-Sana su vereyim mi? dedim.

-Evet, diye işaret etti. Tam kendisine su verecekken, öbür yandan birisi:

-Ah su! diye inledi. Sesi duyan amcamın oğlu:

-Suyu ona götür! dedi. Hemen ona koştum. Bir de baktım ki Hişam b. el-As. Kendisine:

-Sana su vereyim mi? diye sordum. Bu arada Hişam, öbür taraftan birinin âh! dediğini duydu. Kendisi hiç içmeden:

-Suyu ona götür! dedi. Hemen onun yanına koştum, yanına vardığımda adam ruhunu teslim etmişti. Sonra, Hişam’a yetişeyim, diye koştum, geldiğimde onun da ruhunu teslim ettiğini gördüm. Bâri amcamın oğluna yetişeyim, dedim. Yanına geldim ki o da ruhunu teslim etmişti!

Sizce bu insanlar hayatın bir cidal olduğunu düşünseler bu ulvi davaranışta bulunabilirlermiydi?
Keşke bizler de bu bahtiyar insanlar gibi olabilsek.

Yani, ne kadar kuran ahlakını yaşarsak, o kadar bu manalar anlaşılır düşüncesindeyim...

Selam ve dua ile...

Hayata bakış açısı çok önemli.aynı manzarayı farklı gözlük takanlar farklı görürler. Birinin dayanışma olarak gördüğü olayı, bir başkası mücadele olarak görebiliyor. Bu konu çok tartışılacak bir konu. Sonu gelmeyen bir tartışmanın başlangıcı...

Doğa ile ilgili yazı yazmak.... doğanın ne olarak algılandığına bağlı. doğa yaratıcı mı? yaratılmış mı? önce burda anlaşalım. eğer yaratılmış ve bir sanatkarın eseri ise, sahipsiz ve başı boş olmasına imkan yok. Öyleyse doğaya hakettiği şekilde bakmalı.. bence de hayat bir dayanışmadır. Yoksa ne süt, ne yumurta, ne de bal yiyebilir, ne de köpeklere bekçilik, koca koca atlara taşımacılık yaptırabilirdik. Hepsi insana yardım etsinler diye verilmemiş mi?

Bunları görmek için uygun bir gözlük takmak gerekir. Değilmi? her gözlük bu yazdıklarımı göstermez!...

“Hem anlarsın ki; insan, ipi boğazına sarılıp, istediği yerde otlamak için başıboş bırakılmamıştır. Belki, bütün amellerinin sûretleri alınıp yazılır ve bütün fiillerinin neticeleri, muhâsebe için zaptedilir.”

Nasıl ki, meselâ, Ayasofya kubbesindeki taşlar eğer mîmarının emrine ve sanatına tâbi olmazlarsa, her bir taşı, Mîmar Sinan gibi dülgerlik sanatında bir mahareti ve sâir taşlara hem mahkûm, hem hâkim olmak, yani 'geliniz, düşmemek, sukut etmemek için başbaşa vereceğiz' diye bir hüküm sahibi olması lâzımdır; öyle de, binler defa Ayasofya kubbesinden daha sanatlı, daha hayretli ve hikmetli olan masnuâttaki zerreler, Kâinat Ustasının emrine tâbi olmazlarsa, her birine Sâni-i Kâinatın evsâfı kadar evsâf-ı kemâl verilmesi lâzım gelir. "Feyâ sübhânallah! maddiyyun felsefeciler, bir Vâcibü'l-Vücudu kabul etmediklerinden, zerrât adedince bâtıl âliheleri kabul etmeye mezheblerine göre muztar kalıyorlar.
YANİ; DIŞARIDAN,TAŞ CİNSİNDEN OLMAYAN BİR USTAYA O KUBBE HAVALE EDİLSE BÜTÜN ZORLUKLAR ORTADAN KALKAR.

Pirenin midesini tanzim eden, manzume-i şemsiyeyi(güneş sistemi) de o tanzim etmiştir.

Meselâ, bahar mevsiminde, Cennet hûrileri tarzında bütün ağaçları sündüs-misâl libaslar ile giydirip, çiçek ve meyvelerin murassaâtıyla süslendirip, hizmetkâr ederek, onların latîf elleri olan dallarıyla çeşit çeşit en tatlı, en musannâ meyveleri bize takdim etmek; hem, zehirli bir sineğin eliyle şifâlı en tatlı balı bize yedirmek; hem, en güzel ve yumuşak bir libası elsiz bir böceğin eliyle bize giydirmek; hem, rahmetin büyük bir hazînesini küçük bir çekirdek içinde bizim için saklamak, ne kadar cemîl bir kerem, ne kadar latîf bir rahmet eseri olduğu bedâheten anlaşılır.